Verrotte maatschappij…

We jammeren en jeuzelen wat af in ons kikkerlandje. Kreunen en steunen om het hardst als er weer nieuwe bezuinigingsmaatregelen worden afgekondigd. Roepen voor de zoveelste keer in koor dat het land naar de gallemiezen gaat. Ja hoor, u heeft volkomen gelijk. En weet u wat? We werken er zelf dapper aan mee.

Tijdens de oudejaarsnacht stond ik in de stromende regen naar het vuurwerk te kijken. Terwijl er naast mijn voeten een uitgeblust stuk vuurwerk neerplofte dacht ik aan die 70 miljoen euro die in een paar uur tijd letterlijk en figuurlijk in rook opging. Dacht ik tegelijkertijd aan al die mensen die het afgelopen jaar de deuren van de voedselbank uit de scharnieren hebben gelopen. In de rij hebben gestaan om een fatsoenlijk kerstdiner op tafel te krijgen.

Ik zag de beelden weer voor mij van mensen die ook in een rij hebben gestaan. Tijdens de verkoop van vuurwerk. Doodleuk voor de televisiecamera kwamen vertellen dat er voor honderden euro’s in de plastic tas of doos zat. ‘Van de ratten besnuffeld zijn ze’, zei ik tegen mijn wederhelft. ‘Eerst moord en brand schreeuwen dat het steeds moeilijker wordt om de boodschappen te betalen en vervolgens in een paar minuten tijd de waarde van enkele voedselpakketten de lucht in schieten. Zoiets valt toch niet te rijmen?’ Ik wil niemand zijn pleziertjes afnemen, maar als het mijn buren waren geweest? Dan had ik ze de waarheid verteld.

Wat is er in hemelsnaam mis met ons land dat  we constant lopen te klagen. Ons te buiten gaan aan zaken die je in tijden van crisis het eerst terzijde zou schuiven. En ondertussen niets meer voor een ander over hebben. Ik zag een voorbeeld op het weblog van De Dagelijkse Standaard waaruit op een keiharde manier blijkt wat de heersende moraal is. Hoezeer we met onszelf bezig zijn.

Getuigen van een vuurwerkongeluk in Zaandam hebben geweigerd hulp te bieden aan een 12-jarige jongen. De politie vroeg mensen om water te halen om de brandwond van de jongen te koelen, maar aan dat verzoek gaf niemand gehoor. Blijkbaar interesseerde het omstanders gewoon geen reet; zij waren nieuwjaar aan het vieren! Het was tijd voor feest, niet voor hulp aan gewonde jongetjes! Val een ander lastig met dat soort idiote verzoeken! En ondertussen klagen diezelfde mensen wel steen en been dat het zo snel bergafwaarts gaat met de samenleving. Vindt u het raar? Natúúrlijk gaat het land kapot als dit het nieuwe normaal is.

Mistroostig zou je er van worden. Terwijl de ene knal na de andere klonk en de donkere hemel met kleurig siervuurwerk werd gevuld, keek ik naar het kereltje dat vlak bij mij stond. Hij genoot zichtbaar. Met een brede grijns op het gezicht en een veiligheidsbril op zijn neus. Verstandige ouders dacht ik nog. Zouden zij zich ook bewust zijn geweest van het feit dat ze zojuist een aardig karretje boodschappen in rook hadden laten opgaan?

 

Blik terug in de toekomst…

Het is weer een bewogen jaar geweest. Ik heb geen idee waar al die maanden zijn gebleven. In ijltempo door de vingers geglipt. Als fijne korreltjes zand in een stormwind verstoven.

In het afgelopen jaar is er veel gebeurd in mijn omgeving. Dat was lang niet altijd even leuk. De eerste maand van het jaar loop ik de rechtbank in Groningen binnen en zie tot mijn grote schrik iemand in het beklaagdenbankje zitten die ik maar al te goed ken. Hij wordt verdacht van misbruik. Ooit was er een tekening van de man gemaakt. Hij droeg daarop een gestreept shirt. Mooi gevangenistenue, dacht ik toen nog. Zal hem ongetwijfeld goed staan. Hij moet namelijk brommen. Justitie gaat de criminaliteit, in welke vorm dan ook, kennelijk keihard aanpakken.

Enkele maanden later staat er iemand voor mijn deur die me, als ik heb opengedaan, een enorme lel verkoopt. Hij is het niet eens met een door mij geschreven verhaal. Ik doe aangifte van mishandeling omdat ik van mening ben dat je problemen ook anders kunt oplossen.

De lente is aangebroken en het ene na het andere hoogtepunt dient zich aan. Een van mijn verhalen haalt zelfs het landelijke nieuws. Als ik van een vergadering kom, staan RTL en SBS6 bij mij op de stoep. Sommige mensen zullen niet blij zijn met al die aandacht. Ik uiteraard wel.

Halverwege het jaar krijg ik het aanbod om bij een landelijke krant te gaan werken. Mijn ego is gestreeld, de arbeidsvoorwaarden zijn geweldig en mijn vrouw is kwaad. Zij vindt het maar niks om naar het westen te verhuizen. Ik bedank voor de eer en keer terug naar de provinciale nieuwtjes.

Na en welverdiende vakantie besluit ik mijn activiteiten op het web uit te breiden. Mijn niets verhullende en ontmaskerende bijdrages trekken duizenden bezoekers. Sommigen vinden het maar niks. Noemen het een verstrengeling van belangen. Ik noem het kortzichtigheid en verwijt de klagers dictatoriaal gedrag.

Een dag later probeer ik op het gemeentehuis iemand duidelijk te maken dat ik een uitkering nodig heb om de hypotheek te kunnen blijven betalen. Mijn punt.nl wordt een  punt.com omdat ik altijd al op eigen benen heb willen staan. ‘Verstandige zet geweest’, vertelt de uitkeringsambtenaar mij. Ik probeer hem in hele nette bewoordingen niet te bedanken voor de medewerking die ik had kunnen krijgen.

En dan is het zomaar eind december en worden de laatste uren van het jaar 2013 tergend langzaam opgeslokt door vadertje tijd. Opeens klinkt er een enorme knal. Ik ben weer bij mijn positieven. Het is 31 december 2012, vlak voor middernacht. Wel leuk om een beetje te dagdromen over wat zou kunnen zijn, maar niet echt realistisch.  Net als achterom kijken trouwens. Wat de toekomst brengt weet namelijk niemand en het verleden laat ik liever rusten.

Verknal uw toekomst niet…

vuurwerkHet is al een poosje onrustig in het deel van Delfzijl waar wij wonen. Enorme dreunen verstoren de avondrust. Hoewel je weet dat het ieder jaar rond deze tijd gebeurt, schrik je elke keer weer. Omdat het net lijkt alsof de klappen steeds zwaarder worden. De gedachten gaan meteen uit naar mannen die in een kil en schemerig schuurtje aan het knutselen zijn. Ik heb namelijk nog nooit gehoord dat ze een vrouw voor dat soort zaken hebben opgepakt. De kortzichtige avonturiers  experimenteren met zelfgemaakte vuurwerkbommen om deze vervolgens op straat uit te proberen.

Op het moment dat Johan Derksen in het programma VI het over vuurwerk op het voetbalveld heeft, gaat er weer een explosief af. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als zo’n brouwsel je in de handen ontploft. Afgerukte vingers, verwondingen in het gezicht. Valt wel mee denkt u? Nou, sla de cijfers er maar eens op na hoe veel vuurwerkslachtoffers er ieder jaar bij de poorten van de diverse ziekenhuizen aankloppen. Als ze dat tenminste nog kunnen doen.

Deze week werd in Delfzijl een 23-jarige man aangehouden. Hij voldeed wel een beetje aan het plaatje van de doorsnee fabrikant van illegaal vuurwerk. In de woning van de Havenkanter troffen de agenten onderdelen van vuurwerk en drie complete vuurwerkbommen aan (zie foto). In een berging lag een behoorlijke hoeveelheid grondstoffen voor het vervaardigen van vuurwerk. Alle grondstoffen van vuurwerk en de vuurwerkbommen zijn in beslag genomen. De verdachte kreeg een gratis ritje naar het cellencomplex in Groningen aangeboden.

Afgelopen maand  werden drie inwoners uit de gemeente Eemsmond aangehouden omdat ze zwaar en illegaal vuurwerk in huis hadden. En het meest erge was nog wel dat de ouders van twee knapen er van op de hoogte waren dat ze vlinderbommen, lawinepijlen en nitraatbommen onder hun dak hadden liggen. De beide heren hadden een handeltje opgezet. Paps en mams zullen er misschien niet op gerekend hebben maar zijn mede-verantwoordelijk. En dus niet alleen ongelofelijk dom bezig maar ook nog eens strafbaar.

oogletselDe politie doet een dringend beroep op ouders om hun verantwoordelijkheid te nemen en hun kinderen te beschermen tegen de gevaren van illegaal zwaar vuurwerk. ‘Sta niet toe dat kinderen dit zware illegale vuurwerk kopen en thuis bewaren.

Op het moment dat ik dit verhaal maak klinkt er opnieuw een dreun waar je U tegen zegt. Er lopen dus kennelijk nog meer mensen rond die misschien wel weten wie het buskruit heeft uitgevonden maar niet beseffen hoe gevaarlijk het goedje kan zijn als het in ondeskundige en dus verkeerde handen terecht komt.

Het einde is nabij…

Een doodgeschopte grensrechter, een na jaren opgeloste moord, een premier die voor de zoveelste keer ‘sorry’ moet zeggen en een sjoemelende staatssecretaris die zijn biezen pakt. Het is jammer dat die paardrijdende baardmans al is vertrokken. Er hadden nog wel wat mensen in zijn zak gepast.

Ik vraag me af hoe die drie doorgedraaide tieners zich voelen nu ze in deze doorgaans melancholische maand in het gevang zitten. Ik vraag me af hoe de gemoedstoestand van hun familie zal zijn als ze de kerstboom optuigen. Om nog maar te zwijgen van de emoties die er bij de familie Vaatstra zullen loskomen als de lampjes in de boom worden ontstoken.

Ik vraag me ook af hoe Mark Rutte en Diederik Samsom naar al die glinsterende kerstballen zullen kijken als ze, misschien wel met een kop hete chocola in de hand, de afgelopen maanden in ogenschouw nemen. Ik vraag me ook af waarom een frauderende staatssecretaris nog drie jaar lang grijnzend vuurwerk mag afschieten dat hij misschien wel betaalt van zijn riante wachtgeldregeling. Het zal wettelijk allemaal wel mogen maar fout blijft het.

Het zijn zomaar wat gedachten die bij me opkomen naarmate we dichter bij de laatste dag van 2012 komen. Ik heb mezelf beloofd nog twee bijdragen aan mijn blog toe te vertrouwen om er daarna voor dit jaar mee te kappen. Zeg nou eerlijk, dat klinkt behoorlijk dramatisch.

Het einde is nabij. Is het goed om alle opmerkelijke momenten nog een keer de revue te laten passeren? Willen we dat wel? Of kijken we liever vooruit naar al die blanco dagen die er aan zitten te komen. Nog ingevuld moeten worden.

Ik laat de keus aan mijn bezoekers. Het waren er de afgelopen twaalf maanden veel. Voor mijn gevoel tenminste. En ze kwamen overal weg. Bij mij op de hoek van de straat, maar ook uit de Verenigde Staten en zelfs uit Rio de Janeiro. Het bewijst maar weer eens dat het internet geen last van grenzen heeft.

Op de drempel van weer een nieuw jaar vraag ik me af of ik zelf met een tevreden gevoel terug kan kijken. Omdat het de mens eigen is zich, bij alles wat hij doet, af te vragen of er uit gehaald is wat er in heeft gezeten. Of hij dingen anders had moeten of willen doen. Of hij zaken heeft laten liggen die het hadden verdiend om opgepakt worden. Iets heeft gedaan waarvan hij achteraf dacht: Wat een verspilde energie. Wat een verloren tijd.

Persoonlijk zou ik zeggen: Niet meer aan denken. Je kunt er toch niks meer aan veranderen. Laat rusten die toestand. Het is ballast die overboord gezet moet worden om het nieuwe jaar met een schone lei te kunnen beginnen.

Ook na het klokgelui, de ongetwijfeld weer miljoenen euro’s die knallend het zwerk zullen verlichten en de kater van nieuwjaarsdag zullen er zorgen zijn. Iedereen gaat daar op zijn of haar manier mee om. Belangrijk is echter dat je vooral je eigen weg kiest. Zorg dat je niet aan de leiband van een ander meeloopt. Kies de route die je zelf denkt te moeten nemen. Wees de dirigent van je eigen concert des levens.

En mocht u aan het einde van het nieuwe jaar onverhoopts toch weer niet datgene hebben bereikt wat u in gedachten had? Toch weer teveel energie in de verkeerde zaken en mensen hebben gestopt. Opnieuw als een schoothondje achter anderen aan zijn gelopen en het concertprogramma kwijt zijn geraakt? Dan heeft u in ieder geval weer iets om volgend jaar op terug te kijken. En ik om over te schrijven.

De gekte van Kerst…

Het weer is niet bepaald in kerststemming. Waar november bijna stiekem de benen nam, laat december zich op alle fronten zien en horen. Niks koud winterweer en een lekker laagje sneeuw. Het ideaal waar we ieder jaar weer op hopen. Het is gewoon herfst.

En toch staat die vermaledijde boom weer bij ons in de kamer te pronken. Vol met lampjes. Als priemende ogen die je iets willen vertellen. Dat het weer tijd is om even los te komen van de aardse beslommeringen.

Los van de wankelende euro, de krakende economie, het gezeur over de steeds kleiner wordende kerstpakketten, de te magere eindejaarsbonus van de baas en de vraag wie er wel of niet een kaartje met de beste wensen moet krijgen. U merkt het meteen aan de opsomming. Het zal moeite kosten om het materiële even te laten voor wat het is. Veel meer dan u zelf voor mogelijk houdt.

Waarom doen we eigenlijk elk jaar weer mee aan die zinloze race naar een rijk gevulde kerstdis? Hebben we niet al heel lang uit het oog verloren wat Kerst eigenlijk betekent? Doen we gewoon wat er van ons wordt verwacht? Op de automatische piloot richting het einde van het jaar. Volgevreten, vuurpijlen in de lucht schietend en vol goede voornemens?

De mens is onderdeel geworden van een commerciële sekte. Voor velen van ons is die boom vol versierselen niet meer dan een kunstmatige oppepper. Een schijnvertoning. Omdat het er nu eenmaal bij hoort. Kerst is verworden tot een verzameling van gedachten die de mens verwarren. Daarvoor hoef je alleen maar goed om je heen te kijken.

Verontrustende domheid…

Afgelopen nacht zijn twee jongeren overleden door ongelukken met illegale vuurwerkbommen. In het Groningse Boerakker raakte een jongen van 17 ernstig gewond aan z’n hoofd toen een zelfgemaakte bom afging. Hij overleed in het ziekenhuis. Op een camping in Harderwijk kwam een jongen van 13 om toen iemand anders een vuurwerkbom afstak. Ook hij raakte zwaargewond en overleed in het ziekenhuis. In totaal zijn er in de provincie Groningen twaalf slachtoffers gevallen als gevolg van vuurwerk. Een van hen moet een oog missen. En weet u wat? We leren helemaal niks van dit soort zaken. Dat noem ik nog eens verontrustende domheid…

In de eerste uren van 2011 waren er landelijk al meer dan twintig vuurwerkslachtoffers met oogletsel. Dit aantal is ongeveer vergelijkbaar met dat van vorig jaar. Opmerkelijk als je bedenkt dat de verkoop van de beschermende vuurwerkbril gigantisch is gestegen. De situatie kun je rustig als ernstig beschouwen.

Vooral als je ook nog eens bedenkt dat het aantal slachtoffers met oogletsel tijdens twee jaarwisselingen net zo hoog ligt als bij Amerikaanse soldaten die in Irak hebben gevochten. Ik kan me dan ook wel een beetje voorstellen dat sommige mensen naar het vuurwerk staan te kijken en zeggen: ‘Het lijkt verdorie wel oorlog.’

Het wordt nog erger als ouders van nog geen tienjarige kinderen hun kroost met rotjes op pad sturen, er doodleuk een foto van maken en vervolgens verkondigen dat de kleuter toch iets te doen moet hebben tijdens zijn vakantie. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig als ouders dit soort onverantwoord gedrag gaan vertonen. Zal ik u dat eens vertellen? Naar nog meer slachtoffers.

We zijn met z’n allen heel goed in staat om te zorgen dat we de pers halen en dat zal dit jaar niet anders worden. Ondanks alle waarschuwingen vooraf zullen er slachtoffers blijven vallen. Omdat we kennelijk graag spelen. Zelfs met het leven van onze bloedeigen kinderen.

Mensen die tijdens de jaarwisseling iets hebben gehoord over stommiteiten die met vuurwerk zijn uitgehaald, mogen het me komen vertellen. Ik beloof u dat ik ondertussen op zoek ga naar de leverancier van een leuke oog- of vingerprothese. Als hoofdprijs voor de meest domme actie voor en tijdens de jaarwisseling. Nog een gelukkig en bovenal gezond nieuwjaar trouwens.