Over bikkels en bloemetjesjurken…

Er is me de afgelopen week iets heel erg duidelijk geworden. Iemand vertelde me dat ik in het verkeerde vel zat. Ik werd heel even panisch. Zag al spiegelbeelden van mezelf opdoemen. Getooid in een bloemetjesjurk en hoge hakken om mijn veel te grote voeten.

Erg aanlokkelijk was het bepaald niet. Zeg maar rustig een nachtmerrie. Ik moet ook heel eerlijk bekennen geen idee te hebben wat het is om in het verkeerde omhulsel te wonen.

De amateur-psycholoog zag mijn nadenkende blik en haastte zich te zeggen dat hij iets anders bedoelde. Dat ik helemaal niet in deze harde wereld paste. Niet tot de diehards behoor die tot het gaatje gaan om hun doel te bereiken. Bikkels met wasbordjes die dwars door muren lopen.

Crisis nog aan toe zeg. Zou ik mezelf zo slecht kennen? Een softy zijn die bij het minste zuchtje tegenwind de luwte opzoekt? Iedereen stelt zich wel eens kwetsbaar op. Daar is niks vreemds aan. En waarom zou ik dat niet mogen doen.

Het leven verloopt niet altijd over strak geasfalteerde wegen. Af en toe liggen er vervelende hobbels op slecht aangelegde paden. En ja, die kun je ontwijken. Om schade te voorkomen. Je kunt er ook domweg over heen knallen. Er op gokken dat het allemaal met een sisser afloopt.

Doe je het eerste dan ben je een softy. Of gewoon voorzichtig. Doe je het tweede dan ben je een bikkel. Of gewoon hartstikke dom. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Ik moet ineens aan die ‘mannen van een zekere leeftijd’ denken. Dat nieuwe programma op televisie. Waarin vijftigers de schokkende ontdekking doen dat ze er eigenlijk niet meer bij horen. Dat ze heel voorzichtig in de markt zijn voor een cupmaatje A. In hun verwoede pogingen geaccepteerd te blijven gaan ze wat vaker naar de sportschool, letten ze op hun voeding, verven het haar en laten hun baard staan.

En opnieuw moet ik aan die woorden denken. Ben ik een softy aan het worden? Wat zou ik in dat geval moeten doen om in een bikkel te veranderen. Zodat ik er ook weer bij hoor? Moet ik mijn baard laten staan? Om er lekker ruig en onafhankelijk uit te zien? Mijn haar verven en me twee keer per week het apelazarus werken in de sportschool? Om mezelf daarna thuis op een verantwoorde shake te laten trakteren?

Als dat zo is kan ik de kledingkast van mijn wederhelft wel leegroven. Me voor de spiegel in de badkamer gaan optutten om de rest van de dag lekker in een bloemetjesjurk rond te lopen.

Ik zou me anders voordoen. Iemand spelen die ik helemaal niet ben. En dat zal nooit gebeuren. Zoveel is me wel duidelijk geworden.

Misplaatst vertrouwen…

Het moet mij maar eens van het hart. Tijd dat er stevig wordt uitgehaald. Naar sommige instanties die het kennelijk niet zo nauw nemen met de goede zeden in dit bij tijd en wijle zo verziekt lijkende land.

Een maatschappij die tot op de hoogste niveaus van kontdraaien houdt. Een maatschappij die zich kwaad maakt als de privacy van een moordenaar wordt geschonden.

Een samenleving die gewoon toestaat dat vaders hun eigen kinderen kapotnaaien en voor het leven traumatiseren. En vervolgens doodleuk een tweede kans geven. Een nieuwe mogelijkheid om het nog een keer te doen. Door ze de voogdij te geven over de kleintjes die ze zo verschrikkelijk in de vernieling hebben geholpen.

Vraag: Beseft u dat deze kinderen straks weer oog in oog staan met de man die hen misbruikt heeft? Worden deze kinderen überhaupt wel gevraagd of zij vader willen zien? Wordt hier iets aan gedaan, rekening mee gehouden?

Antwoord: Hij is nu eenmaal de biologische vader en heeft recht op contact. Voor de veiligheid van de kinderen zal er dan ook iemand aanwezig zijn. Als het contact niet goed verloopt kunnen zij nog altijd weggebracht worden.

Wie kent niet het verhaal van het Beest van Beyum. De stad-Groninger vader die zijn dochter zwanger had gemaakt. Een kind van elf jaar dat tijdens een schoolreis van een kind bevalt. Ik kan me best voorstellen dat vaders naar hun bloedeigen dochter kijken. Met enige trots vaststellen dat het eigenlijk best wel een knap ding is geworden. Dat doe je dan met gepaste trots. Elke andere vorm van dubieuze vaderliefde, als je misbruik zo mag noemen, is uit den boze.

Daar zouden sommige organisaties ook eens over moeten nadenken alvorens ze besluiten nemen die werkelijk nergens op slaan. Gewoon omdat het in mijn ogen niet kan. Wie geeft een veroordeelde pedoseksueel in hemelsnaam de voogdij terug over kinderen die hij heeft misbruikt. Zijn bloedeigen kinderen. Ziet u het al gebeuren? De pedo die zich zit te verkneukelen bij de gedachte dat hij zijn vleselijke lusten nog een keer op zijn eerdere slachtoffers kan botvieren? En dan ook nog dankzij de medewerking van mensen die dit zouden moeten voorkomen?

Gaat niet gebeuren denkt u? Ik hoef alleen maar Sytze van der V. er bij te halen. Dachten ze ook niet van hem, nadat hij al een celstraf vanwege misbruik had uitgezeten, dat het wel goed zou komen? Nederland gaat er prat op een beschaafd land te zijn. Een land waarin iedereen fouten mag maken en tweede kansen krijgt. Maar dit gaat wel erg ver. Dit is een typisch geval van de kat op het spek binden. In principe maakt het niet uit hoe vaak een pedo is veroordeeld. De huidige werkwijze versterkt bij mij alleen maar het gevoel dat men in Nederland nog steeds niet weet hoe er adequaat met zedenmisdrijven moet worden omgegaan. Hoe er een blijvende oplossing wordt geschapen die recht doet aan slachtoffers en hun ouders.

Je mag in alle bescheidenheid hopen dat de ogen van de verantwoordelijken bijtijds worden geopend. Dat het welzijn van kinderen voorop staat en niet de vraag wie er volgens de letter van de wet recht heeft op de voogdij. Kinderen zijn geen handelswaar, geen stukken speelgoed waarmee volwassenen zich naar eigen goeddunken kunnen uitleven. Kinderen? Daar behoor je met je tengels van af te blijven.

Het is mooi genoeg geweest. De maat is vol. Er moeten eens wat deuren ingetrapt worden waarachter zich kennelijk slapende mensen bevinden. Schudt die hele amateuristische bende, die verziekte ambtenarij eens flink door elkaar. Laat ze voor eens en voor altijd beseffen dat er iets moet gebeuren. Wakker worden. Het is tijd om op te staan. Voor onze toekomst. Onze kinderen…

Bizarre realiteit…

De biologische vader van twee kinderen eist zijn spruiten op. Niks aan de hand zou je zeggen. Totdat je de achtergronden weet. Het verhaal heeft namelijk een bizar tintje. De man is veroordeeld voor misbruik. Komt deze maand weer op vrije voeten. En de kinderen die hij terug wil? Ook die heeft hij in het verleden misbruikt. Je vraagt je serieus af hoe krom het recht kan zijn om aan dit soort verzoeken te voldoen. Er zelfs maar aan te denken…

Deze man is gevaarlijk. Het interesseert hem niet wat anderen denken of voelen. Hij loopt zijn lul achterna. Het is een seksmaniak. Vooral als hij drank op heeft.

Het zijn slechts enkele van de kwalificaties die men hem heeft opgeplakt. Hij zou zelfs hebben geprobeerd zijn schoonmoeder en zijn moeder in bed te krijgen. Het antwoord dat hij van schoonmama kreeg na zijn avances liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Ze stak de man met een mes in het lijf.

De toch al gekwetste kinderen zijn de kleinkinderen van de moeder van Aswintha Dijkstra. De vrouw die vorig jaar op beestachtige wijze in Sneek werd vermoord. Oma is al tien maanden bezig om de kinderen weer te mogen zien, maar wordt in die pogingen tegengewerkt omdat het tweetal teveel zou hebben meegemaakt. Zegt de William Schrikker Groep. De kinderen bevinden zich momenteel bij de vriend van Aswintha, maar staan onder toezicht van de William Schrikker Groep.

De landelijk werkende instelling voor jeugdbescherming, jeugdreclassering en pleegzorg richt zich op kinderen met een beperking of chronische ziekte, maar ook op kinderen van ouders met een beperking. Wanneer in de thuissituatie ernstige opvoedingsproblemen ontstaan biedt men hulp, advies en ondersteuning. En dat doen ze al zeventig jaar.

En nu ga ik me pas echt zorgen maken. Vooral als je bedenkt dat ze slechts één, in mijn ogen hoogst bedenkelijk, argument hebben om aan de eis van de man mee te werken. Omdat het hun voogd en vader is… En dat het niet belangrijk is dat de kinderen door hem zijn misbruikt… Dat ze wel ingrijpen als het opnieuw mis gaat…

Ze had volgens haar zeggen zeker zestien keer seks met hem. De verdachte houdt het op drie keer. Haar zusje zegt dat ze één keer door de man is verkracht. Ze huilde en pleegde verzet, maar daar had hij zich niets van aangetrokken. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij met de kinderen naar bed was gegaan. Uit: Leeuwarder Courant, 29 april 2009

Oma moet gewoon niet zeuren. Ze heeft zich immers nooit om de kinderen bekommerd. En dat zegt men terwijl de kleintjes twee weken voor de afgrijselijke moord nog samen met moeder en grootmoeder hadden gegeten. Een gelegenheid die Aswintha aangreep om haar moeder te vertellen dat ze niet oud zou worden. Dat ze waarschijnlijk een gewelddadige dood zou sterven….

Het is overigens geen op zichzelf staand geval. Een moeder uit Hardinxveld-Giessendam die haar achtjarige dochter aanbood voor seks in ruil voor geld wil de voogdij over haar kind terug. Ze werd onlangs vrijgelaten omdat ze door een fout van justitie niet vervolgd kan worden. Tegen de vader van het meisje is twee jaar geëist. Een rechter moet nu beslissen of ze weer naar haar moeder terug mag.

Een ander leven…

Na uren wordt hij wakker. Zijn zwaar verdoofde geest probeert zich te oriënteren. Dat valt niet mee. Een operatie die een complete werkdag heeft gekost. Het is ook niet niks. Dan heb je het niet over een ingreep, maar over een aanslag. Een noodzakelijke weliswaar, want zonder de medische wetenschap was Willem waarschijnlijk geen lang leven meer beschoren geweest.

Als hij enigszins beseft dat hij weer in de wereld der levenden is, ziet Willem links en rechts van hem allerlei apparatuur. Overal steken slangen in en uit. Klinken monotone geluiden en indringende piepsignalen. Als een orkest waarvan de dirigent ontbreekt. Die periode op de intensive care, de tijd die hij heeft gehad om na te denken. Het was zwaar, maar is wel het moment geweest dat zijn verdere leven heeft bepaald.

Willem beseft donders goed dat het heel anders was gelopen als er vroeg of laat niet was ingegrepen. In de jaren voorafgaande aan zijn opname was hij af en toe niet eens meer in staat geweest om van het leven te genieten. Hij kon het niet meer aan. Nu kan hij weer vooruit denken. Hij is zich weer bewuster van alles om zich heen. Kan de kleine dingen weer waarderen. Genieten van de mensen om zich heen.

Soms heeft Willem het nog steeds moeilijk. Dan valt hij even stil. Niet lang, want hij beseft hoeveel geluk hij heeft gehad. Dat die ene hartaanval hem ook fataal had kunnen worden. Dan is Willem trots op de mensen die hem geholpen hebben. Trots op zichzelf omdat hij uiteindelijk had besloten zich te laten helpen. Ondanks alle risico’s waarvoor men hem had gewaarschuwd. Willem kan weer voelen, denken en doen. Hij is weer de dirigent over zijn eigen leven.

Vrouw zoekt geen boer…

Janus is een moeilijk geval. Eigenlijk wilde ik helemaal niks over hem schrijven. Over die Noord-Groninger agrariër waar zelfs Yvonne Jaspers van het programma Boer zoekt vrouw wanhopig van zou worden. Een man die leeft voor zijn boerenbedrijf en er alles voor over heeft om dat te laten voortbestaan.

Alles en zelfs nog wel een beetje meer dan dat. Janus is namelijk behalve een harde werker ook een notoire stalker. Om te zorgen dat zijn bedrijf ook in de toekomst overeind blijft, is hij op zoek naar een vrouw. Er zijn tegenwoordig manieren genoeg om in die behoefte te voorzien. Janus koos echter voor de meest ongebruikelijke. Hij had zijn oog al heel lang op een kandidaat laten vallen. Er lag zelfs een eisenpakket klaar voor het geval Annie zou toehappen want ja, het moest allemaal wel volgens de regels van Janus.

En daar ligt nu juist het probleem. Boer zoekt vrouw, maar vrouw wil niet. Wat Janus ook probeert. Bloemen, brieven, telefoontjes, sms-jes, het maakt allemaal niet uit. Ze blijft nee zeggen. Janus is echter niet voor één gat te vangen. Hij wil weten wat hij verkeerd doet. Waarom vrouwen hem steeds afwijzen. En dat moet Annie hem duidelijk maken, ook al heeft ze hem verteld dat ze dat niet wil. Janus vindt dat hij er recht op heeft. En wat een ander daar van denkt? Dat interesseert hem niet.

Dat is dan ook meteen zijn grootste probleem. Hij weet niet van ophouden, zelfs niet als hij uiteindelijk achter de tralies zit. Janus weet raad, de overheid weet zich echter geen raad met Janus. Wat moet je met een man die denkt dat de wereld naar zijn pijpen moet dansen. Dat mensen precies dat moeten doen wat in zijn handboek staat. Moet je zo’n man een hele poos opsluiten? Janus is al eerder veroordeeld geweest voor stalking. Een poosje afzondering is geen succes gebleken. Behandeling door deskundigen dan? De officier van justitie vindt van wel. Janus ziet het nut er niet van in. Hij wil alles zelf oplossen. ‘Dan kan iedereen straks met een tevreden gevoel naar huis. Mooi toch?’ 

Eigenlijk wilde ik helemaal niks over hem schrijven. En toch heb ik het gedaan. Waarom? Omdat Janus een misdrijf heeft gepleegd en omdat hij slachtoffers heeft gemaakt. En toch raak ik dat gevoel van twijfel niet kwijt. Waarom? Omdat ik misschien wel een heel ander beeld van een crimineel heb.

Muzikaal geweld…

Mensen zijn soms vreselijk ongelukkig. Dat kan allerlei oorzaken hebben. En het uit zich vaak op de meest vreemde manieren. Ze kunnen zich helemaal in zichzelf terugtrekken, er compleet verslagen bij lopen, het niet meer zien zitten of naar drank of drugs grijpen. Een enkeling vlucht in de muziek. Je zou kunnen zeggen dat Anton dat laatste heeft gedaan. Al is er in zijn geval van muziek maken niet veel terecht gekomen. Sterker nog, hoge of lage tonen en fraaie solo’s hebben zijn twee ‘fans’ niet gehoord toen de Johnny Guitar Watson van het Hogeland vorig jaar naar zijn instrument greep. Op een privé-concert werd het duo niet getrakteerd. Wel op een poging tot mishandeling. De gitaar was namelijk bedoeld om als slagwapen te dienen.

Anton zit al een hele poos om een dood spoor. Daarvoor werd hij behandeld in een afdeling van een Forensisch Psychiatrische Kliniek. Zo’n kliniek richt zich op mensen met een psychiatrische stoornis die met Justitie in aanraking zijn gekomen en veroordeeld zijn tot behandeling om te voorkomen dat ze opnieuw de fout in zullen gaan. De cliënten hebben vaak niet meer de zware bewaking nodig van bijvoorbeeld een tbs-kliniek, maar kunnen ook nog geen plek krijgen in een reguliere afdeling van de GGZ. Specifieke deskundigheid en intensieve begeleiding zijn nodig om de overstap van justitie naar de GGZ te doen slagen. Naast veiligheid is het creëren van een nieuw perspectief bij de cliënten een belangrijk aspect van het aanbod.

De mensen van de kliniek waren van mening dat Anton overgeplaatst kon worden en dus werd hij vorig jaar naar een opvanghuis in Noord-Groningen gebracht. Het was de volgende stap op weg naar terugkeer in de maatschappij. Anton zag het echter helemaal niet zitten om te verhuizen. Nog geen etmaal nadat hij op zijn nieuwe adres was aangekomen, ging hij door het lint. Eerst belde hij onder een valse naam de politie en meldde dat het interieur van het opvanghuis werd gesloopt. Of de agenten maar wilden komen. Dat deden ze dan ook. Wat ze echter niet hadden verwacht, was dat Anton hen stond op te wachten. Voor de agenten in de gaten hadden wat er gaande was, kregen ze een paar tikken.  

Anton had zijn doel daarmee bereikt. Na een poosje in de cel te hebben gezeten mocht hij terug naar de kliniek. Om via dat station uiteindelijk in Zittingzaal 14 terecht te komen. Want ja, dienders een oplawaai met een gitaar verkopen? Dat blijft een strafbaar feit. Brommen hoeft Anton niet. Wel zit hij minimaal nog een jaar in de kliniek. Anton volgt er allerlei soorten therapie. Of daar muziek in zit moet over twaalf maanden blijken.