Wie helpt mij mee…!!!

NEEM AUB EVEN DE MOEITE OM DIT TE LEZEN!!!

Mijn naam is Marga Oolders en ik ben kankerpatiënt. Wat bij mij begon als borstkanker, werden daarna uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Een jaar later, alles leek goed, vonden ze een tumor in mijn baarmoeder en bleek ik AML (acute leukemie) te hebben. Ja, ik ben moe van het strijden. Maar ik geef niet op. Ik wil niet en ik mag niet opgeven! Ik ben de moeder van een prachtig mannetje van vijf jaar oud, die me nodig heeft. En hij is ook hoe ik op mijn idee ben gekomen…

Ik loop al een tijdje met een idee in mijn hoofd rond. Een idee dat zich steeds meer gaat nestelen en steeds meer vorm krijgt. En ik wil het doen ook! Een goed idee zeggen mijn artsen. Ze vinden het een mooie afleiding en een doel. Ik moet zoveel dingen laten, voel me bij tijd en wijle zo nutteloos en nu heb ik iets gevonden  waarbij ik iets voor anderen kan betekenen.

Ik wil namelijk graag een benefietconcert/feest organiseren, ten behoeve van kanker. En dan specifiek voor KIKA. Waarom? Dat zal ik je uitleggen…

Ik ben zo vaak voor onderzoeken naar een andere afdeling gebracht… en dan lagen ze daar… zo klein en fragiel in hun grote bed. Erg ziek, pijn op hun gezichtjes… en zo vaak heb ik inwendig gehuild en gesmeekt… geef hun pijn aan mij, ik kan het nog wel dragen… Laat ze weer lachen, laat ze kind zijn, niet dit! En dan zocht ik oogcontact (veel meer konden we ook niet bewegen van de pijn) en dan maakte ik ze met gekke gezichten even aan het lachen. En als ik dan een glimlach kreeg, deed me dat goed. Het kleine kindje had even een lach om de bleke snoet.

Kanker is een vreselijk oneerlijke ziekte. Voor mij als volwassene is het al een megazware strijd. Hoe moet het dan wel niet zijn voor een klein kind? Ik heb teveel gezien. Hun pijn, verdriet, de dood… Maar ook het glimlachen, de humor en vooral de hoop… De kracht om door te kunnen gaan. Want dat hebben we allemaal… kracht, vechtlust en hoop van binnenuit om door te gaan.

En een grote wens van mij is om dit te doen. Een benefietconcert/feest te geven waarvan de opbrengst naar KIKA gaat, om nog meer glimlachen te toveren en misschien dat ik dan ook de kracht, de hoop een klein beetje kan voeden… al was het maar een heel klein beetje. Wie wil mij helpen? Het is een grote onderneming. Het hoeft niet snel, het hoeft niet gehaast. Alles ligt nog open voor me op tafel. Een berg met ideeën die vorm moeten krijgen.

Connecties zoek ik, mensen die weer mensen en bedrijven kennen die mee willen doen. Zoveel mogelijk gratis en anders goedkoop, dat begrijp je wel. Ik wil zoveel mogelijk ophalen voor KIKA. Ook vrijwilligers die willen helpen met voorbereiden en voor het feest zelf. Ik zoek artiesten (bekend en minder bekend) die vrijblijvend voor het goede doel willen optreden, een locatie en ga zo maar door.

Ik heb al enige ervaring met het organiseren van evenementen. Maar hulp is altijd welkom en ook zeer gewenst… aangezien ik niet meer ben wie ik was… Ik ben verplicht aan mezelf om toe te geven dat ook ik verzwakt ben en niet alles meer alleen kan.

Ik heb jouw hulp nodig en de kinderen met kanker ook! Ik ben te bereiken via Facebook of via marga119766@gmail.com.

Wie wil me helpen?? Samen gaat het ONS lukken!”

Willen jullie meedenken, dit verhaal verspreiden zodat zoveel mogelijk mensen hiervan op de hoogte kunnen worden gesteld en Marga een kanjer van een benefietconcert voor KIKA kan organiseren? Alvast heel erg bedankt voor jullie hulp!

Zorgelijke tijden…

Ik maak me zorgen. Ernstige zorgen zelfs. En dat is niet lekker voor de gemoedsrust. Gaat aan je knagen als een bever aan een boom. De laatste tijd heb ik nogal wat met de medische wereld. Ken ik terminologie waar ik voorheen een dik boekwerk bij nodig had en eet ik meer pillen dan de gemiddelde junk op een dag jointjes rookt. Sterker nog, als ik zou ontploffen heb je een gigantische chemische wolk boven Delfzijl hangen.

Ja, dat is zorgelijk. Maar nog lang niet alles. De manier waarop de overheid ons letterlijk in het hemd zet baart me ook zorgen. Neem nou de huisarts. Je hebt de deur nog niet open of de kassalade gaat al open. ‘Kleedt u zich daar maar even uit.’ Kent u dat? Nou, ik doe het niet meer. Mijn goddelijk atletische lichaam, een kreet die ik van een goede vriend heb gejat, is al ontkleed. Door de verzekering om precies te zijn. Dat is dan ook het antwoord wat ik mijn arts heb gegeven. Hij keek verbaasd. Of het oprechte verbazing was? Geloof ik niks van.

De laatste maanden vlieg ik op en neer naar het ziekenhuis. Rol ik, bij wijze van spreken dan, van de ene behandelbank op de andere en heb meer plaatjes van mijn binnenste gezien dan een gemiddelde fotograaf tijdens een fotoshoot schiet.

Natuurlijk is het zorgelijk dat er vooralsnog geen eind aan de ellende lijkt te komen. Maar ik heb niet het idee dat de specialisten daar wakker van liggen. Het is potdorie net alsof ze ons met opzet richting gaarkeuken van het Leger des Heils willen jagen. Omdat de medische kostenpost zo onderhand groter is dan het bedrag dat de baas aan vakantiegeld uitkeert.

En wat ik al net zo zorgelijk vindt, is dat de rekeningen steeds dikker worden. Om stapelgek van te worden. Dat moet ik echter zien te voorkomen, want een bezoekje aan de psycholoog kost je zo een paar honderd euro.

Begin deze week ben ik in gesprek geraakt met een van mijn volgers op Twitter. Omdat je daar niet alles op kwijt moet willen, hebben we enige tijd intensief met elkaar gemaild.  Tweet heeft dezelfde problemen maar inmiddels wel een noodoplossing aangeboden gekregen. Omdat Tweet uitgediagnostiseerd was. Ik noem het financieel uitgekleed.  Zal mijn cynisme wel zijn.

Maar goed, Tweet was dus uitbehandeld. Als je dat tenminste zo mag noemen. Zie maar dat je het leven weer oppakt en doe alleen dat wat je wel kunt. Het zal je maar gezegd worden. Tweet tweet, tuut tuut. Volgens mij flipte er iemand. De verbinding was ineens verbroken. Kassa! Dat is weer honderden euro’s voor de adviezen van iemand die je gaat vertellen dat het vooral tussen de oren zit.

Verkrampte en allesbehalve normaal functionerende ledematen is één ding, maar iemand die niet helemaal koosjer meer in zijn hoofd is? Daar mag je wel voor uitkijken. Die kan zomaar gekke dingen gaan doen. En voor je het in de gaten hebt gaat dat moedertje Staat klauwen geld kosten. En wie zit daar nou op te wachten?  Daar maak ik me pas echt zorgen over.

Huwelijk achtjarige voorkomen…

Een man die in Saudi-Arabië met zijn achtjarige dochter naar het hospitaal ging voor een ‘voorhuwelijks medisch onderzoek’ is tot andere gedachten gebracht. De directie van het ziekenhuis kon de vader er van overtuigen om van het huwelijk van het kleine meisje af te zien. Dat meldt het AD.

Personeel van het in de stad Rass waren geschokt toen ze vernamen wat de man daar met zijn dochter kwam doen. De directeur werd erbij gehaald. Die slaagde er in het idiote idee uit het hoofd van de vader te praten. ‘U berokkent uw dochtertje ernstige fysieke en mentale schade’, was het overtuigende argument van de directeur.

De vader kon uiteindelijk omgepraat worden. Hij verzekerde de directeur dat hij het huwelijk zou afblazen en dat zijn dochter gewoon weer naar school zou gaan.

Gestikt in onbegrip…

Een vrouw lag al maanden in coma. Er was eigenlijk geen enkel teken van verbetering. Toch besloten de artsen, in overleg met de echtgenoot, om de stekker er niet uit te trekken. 

Op zekere dag kwamen verpleegsters in haar kamer om haar te wassen. Ze raakten daarbij ook de meer intieme delen van het lichaam van de vrouw. Merkwaardig genoeg sloeg de monitor uit als de verpleging dat deed. Ze kregen zowaar een reactie. Ze probeerden het nog een keer en warempel, ook de tweede keer gebeurde het.

Men besloot de echtgenoot er bij te roepen, want de kans was natuurlijk aanwezig dat de vrouw toch nog uit haar coma zou ontwaken.  De man kreeg te horen wat er was gebeurd. ,,Misschien zou orale seks kunnen helpen bij het proces om haar uit de coma te krijgen”, stelde de verpleging voor. De man was nogal sceptisch, maar de verpleegsters verzekerden hem dat hij geen last van pottekijkers zou hebben. Uiteindelijk stemde hij in.

Na een paar minuten gingen de alarmbellen rinkelen. Op de monitor was een vlakke lijn zichtbaar. Er viel geen pols- of hartslag meer waar te nemen bij de vrouw. ,,Wat is er in hemelsnaam gebeurd?”, vroegen de verpleegsters toen ze de kamer binnenstormden. De man trok wat met de schouders en zei: ,,Weet ik veel. Misschien is ze wel gestikt.”

De moraal van dit opmerkelijke voorval? Reken er bij voorbaat niet op dat mannen begrijpen wat vrouwen bedoelen.

Jezus geeft licht…

Simon is nog maar drie dagen thuis na zijn operatie in het ziekenhuis. Hij mag graag een potje jammeren en snotteren als het er op aan komt om te tonen hoeveel pijn hij wel niet heeft. Nadat hij een kort hazenslaapje heeft gedaan, strompelt de dertiger door de kamer. Uit zijn keel komen geluiden die doen vermoeden dat zijn laatste uur heeft geslagen. Er is echter niemand die het hoort. Shit, heeft ie zich voor niks lopen uitsloven om zo zielig mogelijk over te komen.

De klok aan de muur wijst negen uur aan. Shit, de tijd is hem door de vingers geglipt. Het is al donker. Simon vindt dat niet erg, hij zit graag in het donker. De patiënt neemt zijn medicijnen in en zet de televisie aan. Er is een horrorfilm op. Iets met een dame wiens baby door de duivel is bezeten of zoiets. Het is geen rolprent voor tere zieltjes. Terwijl hij gespannen naar de beelden kijkt, voelt Simon een niesbui opkomen. Wetende dat het pijn gaat doen om aan dat gevoel toe te geven, probeert hij het ongemak te onderdrukken. Met weinig succes.

Het klinkt echter alsof hij een scheet heeft gelaten. Tegelijkertijd lijkt het alsof er iets kapot is geknapt. Waar kwam dat geluid in vredesnaam vandaan? Zou hij iets uitgeblazen hebben wat normaal in zijn lichaam thuishoort?

Opeens krijgt hij in de gaten dat het kruis boven de schoorsteenmantel begint te gloeien. Jezus geeft licht. Simon zegent zichzelf snel. Hij vindt het nu wel een beetje spookachtig worden. Een gloeiend kruis, rare geluiden als hij niest en een duivelse film op televisie. Zou hij gek geworden zijn?

Hij krijgt nog twee van die merkwaardige niesaanvallen en iedere keer begint ook het kruis te gloeien. Simon is slechts enkele seconden verwijderd van een paniekaanval en een vlucht naar het huis van de buren als zijn vrouw en twee zoons thuiskomen.

Simon legt zijn wederhelft uit wat er is gebeurd. Zonder ook maar een woord te zeggen is haar boodschap duidelijk. Die is gek geworden. Om te bewijzen dat hij ze wel degelijk op een rijtje heeft, gooit Simon er een geforceerde niesbui uit. En ja, ook nu licht het kruis weer op. De kinderen vallen op de knieën en beginnen te bidden.

Zijn vrouw de ongelovige besluit het licht aan te doen. Ze loopt naar de schoorsteenmantel en krijgt een onbedaarlijke lachbui. Blijkt uiteindelijk dat Simon een oude digitale afstandsbediening heeft die iemand onder het kruis op de schoorsteenmantel heeft gelegd. Het ding reageert op aanraking en vibraties en licht vervolgens op zodat je de zendernummers makkelijker kunt zien.

Voor Simon voorlopig even geen horrorfilms meer en in het vervolg gaat het licht aan als het donker wordt. Hij heeft zich op de kast laten jagen door een stuk elektronica. Geluk bij een ongeluk is dat ie in ieder geval niet bang hoeft te zijn dat hij gek is geworden. Of toch wel?

Geen angst voor de dood…

Bestaat er zoiets als een bijna dood ervaring? Of verbeelden we ons dat alleen maar. Ard weet het in ieder geval zeker. Hij heeft een BDE gehad en niets of niemand kan hem er van overtuigen dat het klinkklare nonsens is. Het is niet zo dat hij er dagelijks mee bezig is, maar toch verdwijnt die opmerkelijke gebeurtenis nooit helemaal uit zijn gedachten. Al is het dan ook al elf jaar geleden.

Ard werd meer dan eens geconfronteerd met mensen die het meegemaakt hadden. Hij had er ook wel eens verhalen over gelezen, maar deed er altijd wat lacherig over. Sensatiezoekers noemde hij hen. Ard was veel te nuchter om dat soort dingen te geloven. Totdat het hem zelf overkwam.

Hij was 42 jaar toen hij door een hartaanval werd getroffen. Het was niet de eerste keer dat hem dat overkwam. Hij overleefde, maar er werd hem wel verteld dat hij zo snel mogelijk gedotterd moest worden. Terwijl de artsen daar mee bezig waren kreeg hij opnieuw een hartaanval.  Ard wilde het wel uitschreeuwen van de pijn, maar er was iets dat hem daarvan weerhield. Alsof hij verlamd was.

De adem stokte in zijn keel en hoewel hij de artsen druk heen en weer zag rennen, kon hij hen niet duidelijk maken dat hij geen lucht meer kreeg. Er werd van alles geprobeerd om het leven van Ard te redden. Hij zag de apparatuur op zijn borst gedrukt worden die er voor moest zorgen dat zijn hart weer zou gaan slaan. Hij zag hoe zijn lichaam bij elke stoot opveerde. Hoe het kwam weet hij nog steeds niet, maar op zeker moment verdween de stekende pijn. Hij voelde helemaal niets meer.

Tijdens de seconden die een eeuwigheid leken te duren, kon Ard heel helder denken. Plotsklaps begon tot hem door te dringen dat hij stervende was. Angst maakte zich van hem meester. Hij wilde helemaal niet dood gaan. Wat moest er dan van zijn vrouw en twee kinderen worden. Het was het laatste wat hij kon denken. Hij zag een fel licht en had het gevoel dat hij er door werd meegezogen. Daarna werd ineens alles zwart.

Even later kwam hij weer bij bewustzijn. Zijn lichaam lag te schudden en hij werd ineens weer met die verschrikkelijke pijn geconfronteerd. Hoewel Ard nooit het gevoel had gehad dat hij was uitgetreden, ontkwam hij niet aan het idee dat iets of iemand hem, terwijl hij dood lag te gaan en door het licht werd meegesleurd, in zijn lichaam had teruggesmeten.

Niets in het dagelijkse leven verwijst of herinnert aan die bijzondere ervaring die Ard heeft gehad. Hij kijkt nu wel met andere ogen naar het leven. Naar de betrekkelijkheid van alles. Een moeilijk te omschrijven besef van weten wie we zijn, waarom we hier zijn, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan.