Kinderporno vorm van kunst..?

Waarom weet ik niet, maar toen ik mijn rechtbankzaken doorworstelde viel mij op hoeveel verschillende ‘excuses’ er worden gebruikt om naar kinderporno te kijken. Je staat er versteld van wat mensen verzinnen om plaatjes en films met daarop kinderporno te bekijken.

De meest krankzinnige kwam nog wel van Jan Willem. Voor hem was het een vorm van kunst. Hij was zich dan ook van geen kwaad bewust. Er werden geen seksuele handelingen verricht en dus was er volgens Jan Willem ook geen sprake van kinderporno.

Jan Willem had heel veel plaatjes, videobanden en tijdschriften met kinderporno verzameld. Hoe dat allemaal in zijn huis terecht was gekomen, was hem een raadsel. Hij wist niet eens dat hij het had. Zijn advocaat wilde de zaak graag achter gesloten deuren laten behandelen omdat hij vreesde dat zijn cliënt zich van het leven zou beroven als de kwestie in de publiciteit zou komen. De officier weigerde daarin toe te stemmen. ,,Dit soort vuiligheid speelt zich misschien in achterkamertjes af. Daar hoeven wij niet aan mee te werken’’, luidde het oordeel.

Klusjesman ome Dirk vond het niet meer dan ‘liefdevol digitaal geknuffel’ toen de rechtbank hem ooit vroeg wat hij met de bij hem gevonden foto’s moest. Dirk was evenmin van mening dat hij iets strafbaars had gedaan. Hij had er zelfs nooit erotische gevoelens bij gehad.

Dirk was gek op kleine kinderen, maar was nog nooit op het idee gekomen om zich aan een minderjarige te vergrijpen. Niks aan de hand. Niemand had er schade door opgelopen en dus vond Dirk dat hij vrijuit ging. Hij was de enige die dat standpunt huldigde.

Alex werd door de rechtbank een nachtmerrie genoemd. Een onverbeterlijke pedofiel die niet meer te redden zou zijn. Nu heb ik van mezelf een rotsvast vertrouwen in de mensheid, maar lieden als Alex stellen dat vertrouwen danig op de proef.

Deskundigen waren van mening dat zelfs TBS niets meer zou uithalen omdat Alex niet wilde inzien dat hij fout bezig was. Hij was al meer dan eens met justitie in aanraking gekomen vanwege onzedelijke handelingen met kinderen en het in bezit hebben van kinderporno.

Toch wilde Alex zichzelf geen gevaarlijke man noemen. Dat hield hij zelfs vol toen hij ronduit had toegegeven dat hij wel eens een jong meisje wilde ontmaagden, maar dan alleen als ze er zelf aan toe zou zijn. De mensen die er voor doorgeleerd hebben dachten er heel anders over.

Het zijn slechts een paar voorbeelden, maar wel tekenend voor de houding van de mensen die niets kwaads in kinderporno zien. Net als de rechtbank heb ik ook vaak het gevoel dat mensen als Jan Willem, ome Dirk en Alex niet in de gaten hebben wat ze aanrichten.

Zoals in een eerder geschreven bijdrage is de wet op het in bezit hebben van kinderporno behoorlijk aangescherpt. Critici denken dat de maatregel alleen maar zal leiden tot een toename van ondergrondse netwerken die kinderporno verder zullen verspreiden. Vallen zij onder de categorie doemdenkers? De tijd zal het leren…

HIV-zaak moet over…

De Hoge Raad heeft geoordeeld dat het hoger beroep in de geruchtmakende Groninger hiv-zaak opnieuw moet worden behandeld omdat nog onvoldoende is uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen.

De verdachten organiseerden in 2005 en 2006 in Groningen en in Scharmer seksfeestjes voor homoseksuele mannen. Deelnemers werden uitgenodigd via internet en homo-ontmoetingsplaatsen. Op de feestjes hadden aanwezige mannen beschermde of onbeschermde seks met elkaar. De beide verdachten Peter M. en Hans J. waren drager van het aids veroorzakende hiv-virus en waren hiervan op de hoogte. Verdachte Peter M. opperde het plan andere mannen bewust met hiv te besmetten met het doel binnen deze besmette groep met mannen onbekommerde seks te kunnen hebben. Dit plan hebben ze vervolgens uitgevoerd. Vanaf augustus 2005 zijn vier mannen tegen hun wil en zonder dit te weten geïnjecteerd met het hiv-geïnfecteerde bloed van verdachte Hans J. Alle vier zijn zij in de betreffende periode daadwerkelijk met hiv geïnfecteerd geraakt.

De rechtbank Groningen veroordeelde in november 2008 de beide verdachten tot respectievelijk negen jaar en vijf jaar gevangenisstraf voor onder meer poging tot zware mishandeling met voorbedachte rade.  Het hof in Leeuwarden sprak op 22 januari 2010 straffen uit van respectievelijk twaalf (Peter M) en negen jaar (Hans J.) cel uit voor onder meer zware mishandeling met voorbedachten rade. Volgens het hof is het niet bij een poging tot zware mishandeling gebleven, maar is bewezen dat de verdachten door het injecteren met besmet bloed de hiv-besmetting van de slachtoffers daadwerkelijk hebben veroorzaakt. Men vindt dat er daadwerkelijk een direct verband bestaat tussen het injecteren en de hiv-besmetting. Volgens het hof kan voldoende worden uitgesloten dat de vier slachtoffers besmet zijn geraakt door de onbeschermde seksuele contacten die zij met de verdachten en/of anderen op de seksfeesten hebben gehad. Het hof heeft daarbij overwogen dat in het algemeen de kans op besmetting door injectie veel groter is dan door onbeschermde seks.

De verdachten hebben daarna beroep in cassatie aangetekend. Zij maakten bezwaar tegen het door het hof vastgestelde causale verband tussen de injecties met geïnfecteerd bloed en de hiv-besmetting van de slachtoffers. Advocaat-generaal Silvis heeft de Hoge Raad vorig jaar geadviseerd deze klacht ongegrond te verklaren.

De uitspraak van de Hoge Raad luidt als volgt:

Het gaat hier om een uitzonderlijk geval waarin onzeker is of het gedrag van de verdachten (het injecteren met besmet bloed) de hiv-besmetting van de slachtoffers heeft veroorzaakt of dat die besmetting het gevolg is van onbeschermde seks met anderen. Het hof heeft vastgesteld dat in algemene zin de kans op besmetting met hiv door injecties met geïnfecteerd bloed veel groter is dan de kans dat dit via onbeschermde seks gebeurt. Dat levert wel het vermoeden op dat de verdachten de besmetting hebben veroorzaakt. Maar het hof heeft niet vastgesteld dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de hiv-besmetting van ieder van de slachtoffers het gevolg is van onbeschermde seks met een besmet persoon. Dat de kans op hiv-besmetting door seks met derden veel kleiner is dan de kans op besmetting door het injecteren door de verdachten, betekent nog niet dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de besmetting het gevolg is van onbeschermde seks. Het hof heeft dus nog onvoldoende uitgesloten dat ieder slachtoffer zijn hiv-besmetting ook via onbeschermde seks had kunnen oplopen. Dat moet alsnog worden onderzocht. Daarom wordt de uitspraak van het hof Leeuwarden vernietigd.

De Hoge Raad merkt nog op dat onzekerheid over het noodzakelijke causale verband tussen de gedraging van een verdachte en het voltooide delict meestal geen probleem zal zijn om een poging tot dat delict aan te nemen.

Gevolg van deze uitspraak is dat beide zaken opnieuw behandeld moeten worden, ditmaal door het hof Arnhem.

Bron: www.rechtspraak.nl

Misbruik of rancune…?

Waarom heb ik dat niet gezien? Altijd al gevonden dat het een rare snijboon was. Niet te vertrouwen. Nooit alleen laten met je kinderen. In sommige leefgemeenschappen hoef je niet eens naar een naam te vragen om te weten te komen wie de persoon is die men het liefst met pek en veren het dorp wil uitwerken.

Bas werd tot voor kort op handen gedragen. Bijna verafgood. Op een voetstuk geplaatst door de vele kinderen waarmee hij in de afgelopen jaren heeft gewerkt.  Het standbeeld lijkt echter aan het wankelen te zijn gebracht. De ogenschijnlijk onkreukbare veertiger blijkt gewoon een mens te zijn. Met al zijn hebbelijk- en onhebbelijkheden. Iemand die, net als u en ik, wel eens een misstap maakt.

Nu is hij echter te ver gegaan. Zeggen veel mensen. Ze hebben hem zelfs geschaduwd. Omdat er al eerder wat vage vermoedens bestonden. Ze hadden hem nooit op heterdaad weten te betrappen.  Over schuld of onschuld is nog geen oordeel geveld. Voor zijn omgeving maakt dat niks uit. Voor hen is het zo klaar als een klontje. Pek en veren staan klaar. Hij heeft het gedaan. Dat kan niet anders.

Janet zegt dat Bas haar heeft misbruikt. Bas ontkent alles. Ja, hij had haar wel wat berichtjes gestuurd waaruit duidelijk werd dat hij haar wel heel erg lief vond, maar verliefdheid? Dat is een heel ander verhaal. Daar was geen sprake van. En seks? Hoe komen ze er bij. Hij heeft haar met geen vinger aangeraakt. En dat was niet de verdienste van Janet. Zij had namelijk wel zin in een avontuurtje met de veel oudere Bas. ,,Ik heb haar afgewezen. Dat trok ze niet. Ze werd hysterisch.’’ Zegt de verdachte.

Het bewijs lijkt flinterdun en bestaat uit niet veel meer dan de verstuurde sms-jes en de gedetailleerde verklaringen van het vermeende slachtoffer. Toch eist de officier van justitie achttien maanden cel. De grote vraag is nu of Bas inderdaad van zijn voetstuk is getuimeld. Of heeft de tiener de afwijzing niet kunnen verkroppen en is ze op wraak uit geweest? Zou iemand zo rancuneus kunnen zijn?

Justitie wordt zuinig..

De afgelopen jaren heb ik heel wat uren in Zittingzaal 14 van de rechtbank in Groningen doorgebracht. Om daders en slachtoffers te observeren. Om naar rechters en advocaten te luisteren. Om officieren van justitie te horen vertellen hoe slecht mensen soms kunnen zijn en dat ze straf verdienen.

Op een vreemde manier vond ik het altijd wel gezellig om daar te zitten. Je had hoe dan ook altijd wel contact met iemand. Soms met een slachtoffer en ja, zelfs wel eens met een dader. Maar ook met de mensen in het zwart. Ik heb me wel eens verbeeld dat ik een soort van band had opgebouwd met het justitieel apparaat. En vooral met mijn collega’s.

Aan die tijd lijkt een einde te zijn gekomen. Waarom? Omdat we de zittingslijsten niet meer toegestuurd krijgen. De motivatie? Bezuinigingen. Zomaar, zonder vooraankondiging wordt besloten om de openbaarheid van de rechtspraak geweld aan te doen. Soms ben je het tijdens een zitting verschrikkelijk eens met Justitie, soms ook niet. Ik hou dat voor me. Het past namelijk niet dat je er als journalist een eigen mening op na houdt. Je hoort een objectief verhaal te schrijven. Ook al vindt je een slachtoffer nog zo’n aansteller en al is een verdachte ook een oplichter van jewelste.

Nu mag ik mijn mening echter wel ventileren en dat doe ik dan ook. Ik ben het deze keer helemaal oneens met de manier waarop men de rechtbankjournalistiek monddood maakt, want dat is wat er dreigt te gebeuren. Als we de lijsten niet meer krijgen waarop de mensen staan die iets uitgevreten hebben en we krijgen ook niet meer de dagvaardingen waarop staat wat die mensen precies allemaal op hun kerfstok hebben, hoe komen we dan te weten wat er zich achter de massieve deuren van Zittingzaal 14 allemaal afspeelt? Moeten we dan maar hopen dat de advocatuur gaat lekken? Dat er een rechter is die ons af en toe een mailtje stuurt met de mededeling dat er weer iets op de rol staat wat ons misschien wel zal interesseren?

Net als collega Rob Zijlstra ben ik van mening dat het strafrecht openbaar is en dat dit ook zo dient te blijven. Dat het volk inderdaad moet kunnen zien hoe er recht wordt gesproken. En dat wij daar melding van moeten kunnen blijven maken. Dat is geen voorrecht, dat is een recht. Bezuiniging of geen bezuiniging.

Meteen nadat het bericht bij ons op de redactie binnenkwam, heb ook ik geklaagd. Men zoekt weliswaar naar een oplossing, maar ondertussen bestaat de mogelijkheid dat we allerlei strafzaken mislopen. Als dat dreigt te gebeuren stuur ik een adreswijziging naar al mijn vrienden, bekenden en contacten. Dan wordt mijn bezoekadres Guyotplein 1 in Groningen. Sla ik daar mijn bivak op.

Mocht het zo ver komen en u wenst mij te spreken, gewoon even bij de balie vragen of u naar de perskamer mag. Wel voor negen uur als het kan. Maar ook weer niet te vroeg. Ik moet wel eerst mijn slaapzak opruimen en mezelf een beetje toonbaar kunnen maken in de toiletten op de gang.

Niet de meest ideale oplossing, maar ik weet even niks anders.

Kortzichtige verliefdheid…

In het shownieuws van RTL Boulevard werd melding gemaakt van een kogelbrief voor een presentatrice van deze omroep. Zulke dingen gebeuren jammer genoeg. Wat ik echter niet wist, was dat het weinig had gescheeld of ik had oog in oog met de vermoedelijke dader gestaan. Hij was namelijk in de rechtbank van Groningen aanwezig. Om verantwoording af te leggen. Net als zijn dochter. Dus eigenlijk moet ik daders zeggen.

Eigenlijk best wel een zielig verhaal als je het verslag van de zitting leest dat door Rob Zijlstra is geschreven. Iemand die verliefd wordt op een presentatrice van de televisie wil een foto van haar. Die krijgt hij niet en dat komt de vrouw duur te staan. Met de hulp van zijn dochter besluit de vlinders in zijn buik voelende man allerlei lelijke dingen te doen. Zoals bijvoorbeeld telefoontjes plegen en brieven schrijven. Met niet al te vleiende teksten overigens. Ook werden twee kogels verstuurd.

Verliefde mensen doen gekke dingen, maar dit gaat te ver. Dat vindt ook de rechtbank. Dat dochterlief haar vader hielp met het schrijven van de brieven, had te maken met het feit dat pa een visuele handicap heeft. Een keer schreef ze een brief zonder dat haar vader er iets vanaf wist. De eerste zin daaruit luidde: ’Lesbische hoer, waarom neem je onze brieven niet serieus?’

Tegen de man is een voorwaardelijke celstraf van acht weken geëist, een geldboete van 500 euro en behandeling. De dochter hoorde een voorwaardelijke celstraf van tachtig uur tegen zich eisen en een boete van 250 euro. De uitspraak is over twee weken.

Rob heeft de naam van de presentatrice niet genoemd. Uit privacy-overwegingen. Dat siert hem, maar veel effect heeft het niet. Waarom? Omdat zelfs RTL geen enkele moeite heeft gedaan om haar werknemer voor welke vorm van publiciteit dan ook te beschermen. En dan hebben we het nog niet eens over ons aller RTV Noord gehad. En ja, mijn weblog heet Groningers in het nieuws. Dus zou het voor mij geen enkel probleem moeten zijn om man en paard te noemen. En toch doe ik het niet. Omdat ik van mening ben dat Rob gelijk heeft. Er is al genoeg narigheid aangericht.